Bu sevdanın kaçağı aşkın kör bıçağısın yinede gizledim gözlerimde....

Ayrılığın sebebi aşkın suç ortağısın yinede sakladım seni yüreğimde...

Senden sonra bütün sevdalardan vazgeçtim...

Ben seni ilk öptüğüm gün bu aşka yemin ettim...

ANTON

Ben ümitsiz aşklar için yaratılmışım

Ayrılıklar için, sonsuz kederler için

Ne zaman ta derinden sevsem birini

Ezilmeli yeni açmış gülleri kalbimin

En güçlü zehir olmalı aşk dedigin

Alkol gibi damarlarıma yürümeli

Sarmalı her yanımı gece olunca

İçimde bir çıbansa büyümeli

İnsan sevince her gün bir kez ölmeli

Her gün bir başka yerine saplanmalı o kursun

Yollara düşmeli, perişan deli divane

Erimeli potasında o garip var oluşun

Artık uzak bir anıdır huzur ve sukun

O büyük yangın başlamışsa yürekte

Bir gün gelir de bu çaresizligin

Aranır bütün tesellisi ölmekte

Oyerde sevilmek de yalan sevmekte

Nereye baksan dizboyu karanlık

Boşuna bir ışık arama göklerde

Her şeyinle aşkın içindesin artık

Böyle gitgide derinlere çeker o bataklık

Orada ölümsüz olur nice kara sevdalı

Sevmek, hiç sevilmeden; korkunç güzel

Aşk dedigin karşılıksız olmalı

Ümit Yaşar Oğuzcan

başka türlü bir şey benim istediğim:
ne ağaca benzer, ne de buluta.
burası gibi değil gideceğim memleket
denizi ayrı deniz,
havası ayrı hava..

bir başka yolculuk dalından düşmek yere
yaşadığından uzun

bir tatlı yolculuk dalından inmek yere
ağacın yüksekliğince
dalın yüksekliğince rüzgarda
ve bir yeni ömür
vardığın çimen yeşilliğince

nerde gördüklerim?
nerde o beklediğim
rengi başka
tadı başka..

Can Yücel

Gemiler geçer rüyalarımda,

Allı pullu gemiler, damların üzerinden;

Ben zavallı,

Ben yıllardır denize hasret,

Bakar ağlarım.

Hatırlarım ilk görüşümü dünyayı,

Bir midye kabuğunun aralığından:

Suların yeşili, göklerin mavisi,

Lapinaların en harelisi...

Hala tuzlu akar kanım

İstiridyenin kestiği yerden.

Neydi o deli gibi gidişimiz,

Bembeyaz köpüklerle, açıklara!

Köpükler ki fena kalpli değil,

Köpükler ki dudaklara benzer;

Köpükler ki insanlarla

Zinaları ayıp değil.

Gemiler geçer rüyalarımda,

Allı pullu gemiler, damların üzerinden;

Ben zavallı,

Ben yıllardır denize hasret.

Orhan Veli Kanık

Aynı günahı paylaştık korkmadan!
Kendimizi çaldık yıllar öncesinden,
Zaten bir mola zamanıydı bizi buluşturan,
Otobüs kalkmak üzere,
Ellerini bırakmak öyle zor ki...

Ve şimdi,
Gün üşüyor yapraklaın arasında,
Gözlerim yol yorgunu...

Gözlerimde çırpınan huzurlu sabahım,
Özgürlüğe susamış yanım,
Toprak renkli koşmacam,
Ekmek,fırtınaya yakalanmış,
Hala otobüsler koşuyor gözlerimde...

Sabahın ilk ışıkları avucumda,uyuyamadım bu gece,
Bir bebek ağlıyor karşıki evde,
Kuş sesleri,gülüşüne fon müziği,
Güneş,evreni uyandırmak üzere,
İçindeki Sen'le tanışalı,
'Ben' biraz eksik...

Oysa ben yağmurdum,sen bakir bir vadi,
Islanırdık her cemre sonrası,
Her tabloda sen,
Seni çiziyorum her ikindi molasında..

Zaten bir mola zamanıydı bizi buluşturan,
Otobüs kalkmak üzere,
Gözlerindeki tebessüme el sallamak öyle zor ki...

Engin İbrahim EROĞLU